افسانه نجمآبادی: استقبال گسترده از کتاب «حکایت دختران قوچان» برایم غیرمنتظره بود. به گمانم این استقبال بیشتر از نوع تاریخنگاری ناشی میشد تا مطلب کتاب. با نقد از «تاریخنگاری علمی»، که در آن زمان نوع غالب بود، و پیشنهادن گونه دیگری تاریخنگاری که منطق روایت تاریخی را در مرکز توجه قرار میداد کتابی شد که فرای سوژهی مشخص، به کار بحث و استفاده در دیگر حیطههای تاریخنگاری آمد. این مطلبی است که دکتر ابراهیم توفیق و همکارانشان نیز در کتاب اخیر خود، «نامیدن تعلیق»، بدان توجه کردهاند.